Burn-out,  Madelon Sophie,  Personal talk

Personal talk | Omgaan met een ziekte

In eerdere blogs heb ik in grote lijnen mijn verhaal gedeeld. Enerzijds heb ik het hierbij over de migraine, anderzijds over de astma. Twee diagnoses die pas recent (2019 en 2020) zijn gesteld, met alle gezondheidsproblemen als gevolg. De impact hiervan op je werk, studie en privé-leven is namelijk niet mis en ondanks een hoop positiviteit is het soms voor een ander moeilijk voor te stellen wat de impact kan zijn van dit soort situaties. Een groot deel van zo’n proces bevindt zich namelijk in je eigen lichaam, zonder dat anderen dat aan je kunnen merken. Om zelf om te leren gaan heb ik hulp gezocht en ben ik er open over tegen vrienden en familie. In deze blog vertel ik je waar ik tegenaan gelopen ben en hoe ik daar om mee probeer te gaan.

Je eigen verwachtingspatroon

Hetgeen dat mijns inziens een enorme impact heeft op hoe je kunt omgaan met een ziekte – kort of langdurend, ernstig of minder ernstig – is wat je van jezelf wilt vragen in deze nieuwe situatie. Terugdenkend aan de periode waarin je nog zorgeloos je leven kon leiden zonder rekening te moeten houden met dingen. Ja, dat kan frustrerend zijn. Hier liep ik zelf enorm tegenaan tijdens het acceptatieproces. Het werkte mij en mijn herstel tegen. Mijn hoofd wilde graag, mijn lichaam niet. Waar ik vorig jaar tot Mei nog zonder problemen 24 uur kon werken naast mijn studie die ik met hoge cijfers rockte en óók nog een fijn leven daarnaast kon leiden, kan ik dat nu niet meer.

Opbouwen op werk

Door frequente migraine aanvallen kwam ik vorig jaar gedeeltelijk in de ziekteverzuim terecht. Eenmaal opgebouwd tot mijn volledige contracturen en daarbij veel minder migraine kwam de volgende tegenvaller alweer aankloppen. Vanuit de vage – mogelijk astma – benauwdheidsklachten ontstond opeens een ernstige astma-exacerbatie. Een ontregeling of verergering die eveneens zorgde voor uitval van 3 weken en vervolgens eveneens een gedoseerde opbouw richting de 24 uur. Eenmaal op 16 uur begon ik problemen te krijgen. Mijn gezondheid liet het (nog) niet toe verder op te bouwen, mijn studie begon er onder te leiden en ik meldde me aan voor een traject van 3 maanden bij de longfysio voor 2-3 keer per week. Hoe ik dit van plan was te gaan doen? Geen idee, maar eigenwijs en gemotiveerd als ik ben wilde ik hier niet aan toegeven. Echter waren de grenzen waren eigenlijk allang overschreden maar wilde ik dat niet inzien. Door gesprekken bij de Praktijkondersteuner van de Huisarts (POH) word ik bij dit proces begeleid. Deze gesprekken vroeg ik een aantal weken geleden aan toen een vriendin mij hierop attendeerde. Dat een beetje hulp best wel fijn kan zijn.

Mentaal vs fysieke grenzen

Na een aantal gesprekken leerde ik al een beetje meer te accepteren dat mijn ideaalbeeld van vorig jaar nu niet realistisch is. Dat dat voor nu niet mijn streven moet zijn en andere prioriteiten voor moeten gaan. Prioriteiten zoals mijn gezondheid. Maar ook studie, want ik studeer omdat ik daar in verder wil. Daaropvolgend was de conclusie dat ik keuzes moet maken. Niet eigenwijs zijn, maar kiezen naar wat ik op dit moment nodig heb en waar ik mijn tijd en energie aan wil besteden. Ik besloot in overleg met mijn werkgever mijn contract te verlagen naar 16 uur. Ik vond het confronterend, want voor mij voelde dit in eerste instantie als een soort falen. Waar ik in 2019 geen enkel probleem had met 24 uur werken en studie, kan ik dat nu niet meer. Toch was deze keuze als snel een hele verademing, de druk was er vanaf. En dát is precies waarom accepteren zo belangrijk is.

Omgaan met tegenslagen

Het leven zit vol met tegenslagen en die kunnen je enorm tegenwerken. Ze kunnen je van slag maken en alles ontregelen. Maar wanneer je accepteert dat je er niets aan kunt veranderen en je baat hebt bij zo goed mogelijk voor jezelf moet zorgen, zouden bepaalde keuzes niet al te moeilijk moeten zijn. Je leeft bijvoorbeeld niet om alleen maar te werken. Je leeft om gelukkig te zijn met alle factoren in je leven die in balans zijn, zo ook je werk. Eenmaal een disbalans, krijg je daar vanzelf last van, mentaal of fysiek. De één sneller dan de ander. En daar is niks mis mee, daar leer je alleen maar van. Het maakt je niet zwak, sterker nog: het helpt je, het ontwikkelt je en het versterkt je. Daarom ben ik nog altijd dankbaar voor mijn burn-out, waardoor ik nu makkelijker hulp vraag, grenzen eerder accepteer en hier zo positief mogelijk onder blijf.

Keep in mind: It all starts with acceptance!
Hopelijk lukt jou dit ook zodat je je goed voelt.

LIEFS ♥︎

SOCIALS | FB | INSTA | PINTEREST | BLOGLOVIN’ | YOUTUBE

VERDER LEZEN:
> Lees hier de blogs van “Personal talk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *