chill modus werkloos ontslag
Burn-out,  Madelon Sophie,  Personal talk

Ongelukkig door je werk: waar ligt de grens? • Persoonlijk

Maart 2017. Die ene druppel die teveel was, had zojuist mijn emmertje doen overlopen. Het ging niet goed met me en ik had daarvoor hulp nodig. Conclusie? Ik was overspannen. Maanden vol vallen en opstaan volgden, evenals een traject bij de psycholoog. Hierover schreef ik eerder al een blog. Nu – 1,5 jaar later – gaat, of nouja, voor nu noem ik toch liever “ging” het best wel heel erg goed met me. Totdat ik me ongelukkig begon te voelen door mijn werk. In deze blog vertel ik je over de afgelopen periode en de lessen die ik geleerd heb. 

De afgelopen maanden:

Oké, als ik het heb over de afgelopen 7-8 maanden, is er een heleboel gebeurd. Ik neem je even mee naar de periode maart/april dit jaar. Een jaar na het “ontstaan” van mijn burn-out, waarbij het eigenlijk nog steeds niet zo lekker ging. In die periode werd de stap gezet om te gaan samenwonen met Tim, had ik de keuze gemaakt om niet verder te gaan met mijn studie Geneeskunde na 4,5 jaar maar ik probeerde de bachelor nog wel af te ronden en was ik haastig op zoek naar een nieuwe baan in mijn nieuwe woonplaats.

Ik denk dat eenieder wel begrijpt dat dat chaotisch is. De afgelopen 7-8 maanden hebben dan ook in het teken gestaan van: mijn draai vinden. En dat was eigenlijk heel goed gelukt. Ik voelde me eigenlijk weer zo goed als de oude, het samenwonen begon te wennen en ik vond een baan in de thuiszorg.

Totdat…

Er was natuurlijk niet één specifiek moment waarop het mis ging, maar ik merkte dat mijn werkplezier na verloop van tijd sterk achteruit ging. Hoe dit kwam? Diverse redenen. Ik begon met mijn nieuwe studie, waar ik het onwijs naar mijn zin heb en veel voldoening uit haal. Hierdoor viel mijn werk wat meer op de achtergrond en werd het meer bijzaak. Ook begonnen de korte onregelmatige diensten met hele vroege of hele late tijden me een beetje op te breken. Voor een leuk aantal uur werken moet je best wel “vaak” werken en dat is mentaal zwaar, terwijl het financieel niet heel hard gaat.

De grens bereikt?

Werk waar je geen plezier uit haalt, is natuurlijk best nog wel even vol te houden. Dit dacht ik ook, met de intentie het tot het eind van het jaar gewoon aan te kijken. Totdat ik – ook voor mijzelf – vrij plotseling merkte, hoe ik opgeslokt werd hierdoor. Eén of twee dagen voordat ik weer moest werken had ik al buikpijn bij het idee. Voor, tijdens en na het werk voelde ik me alles behalve goed en dat trok ik niet meer. Ik was op. Ik werd geleefd en dat terwijl het op andere vlakken eigenlijk wél goed met me gaat. Was ik een paar dagen vrij: dan was er niets aan de hand. Kwam werk weer dichterbij, dan zat ik keer op keer slecht in mijn vel. En ja, toen gingen de radars bij mij aan. De radars die een stuk gevoeliger zijn voor dit soort gevaren, dan voordat ik overspannen was. Ik zie het dan ook als een soort beschermingsmechanisme, want ik (her)ken mijn grenzen inmiddels zoveel beter en sneller, wat een uiterst belangrijke zelfkennis is. Eerder schreef ik al een blog over “wat ik niet wist van een burn-out“. Voorkomen is natuurlijk beter dan genezen, dus ik ben blij dat mijn lichaam een punt aan heeft gegeven dat het genoeg was.

Knoop doorgehakt

Uiteindelijk heb ik een gesprek gehad met werk waarbij ik heb aangegeven dat ik me ziek moest melden omdat het gewoon niet goed ging en dat ik ook niet goed wist wat dit verder moest brengen. Uiteindelijk heeft dit geleid tot een prettige beslissing waarbij mijn contract eerder ontbonden kan worden en ik dus feitelijk gezien nu WERKLOOS ben. En – oeps – dat was natuurlijk ook weer even omschakelen. Ik ben op dit moment heel druk bezig met solliciteren, dus hopelijk kan ik snel ergens aan de bak waar ik meer voldoening kan halen uit mijn werk!

Heb jij weleens meegemaakt dat je enorm ongelukkig werd door je werk? Hoe heb jij dit toen aangepakt? 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *