cover long
Astma,  Madelon Sophie

Longrevalidatie Merem #2 | Week 1

De eerste week van de 10 weken zit erop. Terwijl ik deze blog schrijf, ben ik fijn weer even thuis voor het weekend. Een mooi moment om terug te kijken naar wat ik in de eerste week heb beleefd, ervaren en gedaan. Dat ga ik je dus in deze blog vertellen, die best wel een beetje lang geworden is. Dus wees voorbereid!

Maandag 12 juli

Het gaat beginnen… mijn koffer en tassen staan klaar. Ik breng Bowie even bij mijn moeder en vervolgens stappen Tim en ik de auto in richting Hilversum. Om 9.30 uur worden we daar verwacht, dus de dag begint vroeg. Eenmaal daar aangekomen blijk ik samen met 2 andere (oudere) dames te starten vandaag. Gezamenlijk krijgen we dan ook een introductie van de maatschappelijk werkster over de visie en insteek van Merem, het revalidatiecentrum. Ook krijg ik mijn rooster voor de week en zie ik dat er vooral vandaag behoorlijk wat op het programma staat. Tim mag erbij blijven tot en met de lunch, dus dat is gezellig! Na nog een 1 op 1 gesprek met de maatschappelijk werkster, word ik naar mijn kamer op de Plataan gebracht. Je hebt binnen de longrevalidatie in Merem namelijk 3 afdelingen: de Schakel, ’t Hoogt en de Plataan. Je wordt hierbij ingedeeld op hoeveel directe zorg je nodig hebt van de verpleging. In de Plataan zit je iets verder weg van de verpleging, maar hier kun je alsnog altijd op de bel drukken. De kamer bevalt prima, is eigenlijk nog best gezellig en vooral lekker ruim. Verder zit op deze verdieping een woonkamer en keuken/eetkamer waar je als groep gebruik van maakt.

Het laatste gesprek van de ochtend was een gesprek met een beweegtherapeut. Dit was een fijn gesprek over doelen en verwachtingen omtrent bewegen. Ook benadrukte zij de noodzaak van VROEG signaleren/melden van achteruitgang of bijvoorbeeld rommelende longen, wat essentieel is om een diep dal te voorkomen. Hier focussen alle zorgverleners zich op tijdens de revalidatie en daarom houden ze je allemaal in de gaten. Dit vind ik enorm prettig, want hier is het bij mij eigenlijk al meerdere malen mis gegaan en dit heeft geresulteerd in de huidige stand van zaken.

Na de lunch vertrekt Tim richting huis en heb ik nog 4 afspraken op mijn rooster staan. Het voelt gek om afscheid te nemen zo, maar ik merk ook dat ik er een goed gevoel bij heb hier te zijn. Dit is wat ik nu moet doen, want alles voor een betere gezondheid! Wel ben ik inmiddels al compléét gesloopt, heb ik last van migraine en gaat alles dus erg moeizaam. De overige afspraken zijn met de longarts en longverpleegkundige, is een longfunctietest en tot slot een huiskamergesprek op de afdeling. Na het diner in het restaurant trek ik mij terug op mijn kamer, pak ik mijn koffer verder uit en ga ik na een verfrissende douche lekker op tijd naar bed.

Dinsdag 13 juli 2021

De eerste nacht verliep niet zo soepel, want ik werd rond 5 uur gedesoriënteerd wakker met het idee dat ik nog thuis was. Dit vond ik dan ook wel even een reality check, want het was nu dus echt begonnen. De rest van de nacht sliep ik niet echt meer. Om 8 uur werd er door de verpleging op de deur geklopt om je wakker te maken en te vragen of alles oké is. Mocht dit dus niet zo zijn, kun je dit gelijk aangeven en kun je je gelijk bij het ochtendspreekuur melden. Vandaag heb ik de middag vrij, maar ’s morgens een afspraak bij de apotheek en een maximale krachttest staan. Ik merk dat na mijn wandeling naar de apotheek, mijn longen en lichaam al aan alle kanten protesteren. Ik ben gigantisch moe en benauwd, vermoedelijk van de drukke dag gisteren. Toch zie ik natuurlijk op tegen de krachttest, maar gelukkig ziet de beweegtherapeut al direct dat het geheel te zwaar zal zijn. We voeren slechts 2 van de 4 testen uit en de rest wordt verplaatst naar volgende week. Het feit dat er zo goed gekeken wordt hoe je je op dat moment voelt en wat er op dat moment het beste is voor je… voelt direct heel erg prettig. Dat geeft vertrouwen!

‘S middags merk ik de impact van deze 2 dagen direct en voel ik me enorm moe en protesteren mijn longen flink. Het advies van de verpleegkundige was gisteren heel nadrukkelijk: áls je twijfelt om je te melden op het inloopspreekuur, dan meld je je sowieso. Dit spreekuur is er iedere dag, zowel ’s morgens als ’s middags. Ik werd hier direct goed beoordeeld door de verpleegkundige, vervolgens gezien door de longarts en tot slot kon ik met spoed een longfunctie blazen. De arts besloot voor nu geen actie te ondernemen maar ik moest het de komende dagen wel goed aankijken en me anders weer melden. Ergens voelde het een beetje nutteloos, want blijkbaar “was er dus niets”. Want ’t liefst wil je dat ze iets vinden, om de vinger op te leggen. Toch werd me verteld dat het juist heel goed is, want door me te melden bij dit soort momenten komt er steeds een beetje informatie voor de puzzel.

Woensdag 14 juli 2021

Na een goede nacht, heb ik vandaag ook een rustige start en dat doet me goed merk ik. Rust doet me dus goed, want zoveel afspraken ben ik natuurlijk ook al lang niet meer gewend. In de ochtend heb ik een fietstest op het programma staan, die blijkbaar toch behoorlijk pittig werd maar goed verliep. ‘S middags heb ik nog een andere krachttest en in de tussentijd waren mijn longen alweer gaan rommelen. Terwijl ik zat te wachten op de krachttest kwam ik de longarts tegen die ik gisteren had gezien en die nam echt even de tijd te vragen hoe het nu ging. Dit zijn voor mij wel de kleine dingen die het hier heel betrokken en laagdrempelig maken, heel prettig!

Omdat morgen één van de mensen uit onze groep klaar is met het programma, bestellen we chinees en eten we dat gezellig met elkaar op. Het is een enorm gezellige groep mensen bij elkaar, er is veel betrokkenheid maar ondertussen is er ook geen enkele verwachting. Ik kan erg met ze lachen, ook al ben ik duidelijk de jongste! ‘S avonds kwam Tim op bezoek tijdens het bezoekuur, wat een fijne onderbreking zo midden in de week is. Dan is het nog maar kort overbruggen tot het weekend!

Donderdag 15 juli 2021

Na een ongelofelijk slechte nacht door maagzuurklachten, meld ik mij ’s morgens direct bij het spreekuur. Hier wordt gelijk gehandeld en medicatie voorgeschreven om dit verder te voorkomen. Vervolgens heb ik les van de fysiotherapeut over longen en benauwdheid. Deze stof is voor mij natuurlijk geen hogere wiskunde, maar alsnog is het een mooie gelegenheid om wat vragen te stellen. De rest van de dag heb ik een afspraak bij de diëtiste en een wandeltest staan. De dag verloopt prima en ondanks opnieuw rommelende longen heb ik weer veel plezier door de gesprekken met mijn groepsgenoten. Als ik dat niet had gehad, had ik deze eerste week ongetwijfeld een stuk pittiger ervaren dus ik ben er erg blij om!

Vrijdag 16 juli 2021

BIJNA WEEKEND!! Vanmiddag om half 3 mag ik weer naar huis dus het is simpelweg nog “even” wat afspraken af gaan totdat ik word opgehaald door mijn moeder. Ik pak mijn koffer weer in (gelukkig kan ik ook een hoop gewoon op mijn kamer laten liggen) en heb vandaag gesprekken en invullen van vragenlijsten op het programma staan. Tijdens het laatste gesprek met de maatschappelijk werkster, komt ter sprake dat mijn longen opnieuw erg onrustig zijn en ze geeft aan of ik niet alsnog even langs het inloopspreekuur moet voordat ik naar huis ga voor het weekend. Ik merk dat ik hier niet op zit te wachten en ik heb ten slotte al vaak zat benauwdheid overleefd thuis, toch? Ik geef aan dat ik me wel ga redden, eigenwijs als ik ben 🙂

Toch kom ik daar al vrij snel weer op terug, als ik met mijn koffer richting de receptie loop om opgehaald te worden. Ik merk dat ik me toch wel flink benauwd voel en al veel last heb bij een kort stukje lopen. Ik begin te twijfelen… want een uur wachten op het inloopspreekuur heb ik eigenlijk niet en mama is er ook al. Toch besluit ik om tóch niet eigenwijs te zijn en even langs te lopen bij de zusterpost. Allemaal drempeltjes over dit, want het is nota bene al de derde keer deze week. De verpleegkundige vindt het goed dat ik me nog even gemeld heb en belt de longarts. Binnen 5 minuten word ik gezien door de longarts en bespreken we even de situatie. Het lijkt er op dat het stoppen met de prednisonkuur + toename van activiteiten + de maagzuurklachten samen voor veel onrust zorgen. Ik krijg voor de zekerheid voor het weekend prednison mee, maar het advies luidt vooral om heel erg rustig aan te doen zodat dit hopelijk niet nodig is. Daarna kon ik dus gelukkig naar huis, maar wel met een prettiger gevoel!

Zo, dat was een flink verslag van de eerste week. Hopelijk vond je het interessant om te lezen.
Op naar week 2! 🙂

SOCIALS | FB | INSTA | PINTEREST | BLOGLOVIN’ | YOUTUBE

4 reacties

  • Madelon

    Fijn dat de eerste week goed is gegaan, de kop is er toch maar mooi af! En eerlijk gezegd wel interessant om te lezen waar zo’n revalidatie uit bestaat allemaal. Ik wens je heel veel succes!

    • madelonsophie

      Dankjewel voor je lieve reactie!! Ik vind het leuk om te delen en zou het zelf ook bij een ander interessant hebben gevonden om te lezen. Dus leuk dat je dat ook zo ervaart.

  • Brenda

    Wat leuk en interessant om te lezen hoe je traject verloopt. Gelukkig heb je een leuke groep wn maakt dat het weg van huis zijn iets makkelijker.
    Super goed dat je in de 1e week al over je eigen drempels stapt en hulp vraagt…… daar zijn ze voor he succes weer deze week en hopelijk weer een stapje vooruit
    Liefs Brenda

    • madelonsophie

      Leuk om te horen dat het interessant is om te lezen! Ik vind het leuk om zo vast te leggen wat mijn ervaringen zijn en alles wat er bij komt kijken in zo’n traject. Dankjewel voor je lieve berichtje!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *