cover long
Astma,  Madelon Sophie

Longrevalidatie Merem #10 | Week 9

Na een heerlijk weekend wordt deze week een beetje anders dan normaal: ik slaap deze week namelijk op de Schakel, de afdeling waar de verpleging gevestigd is. En dat voelt gewoon even anders als je de 8 weken hiervoor een “eigen” plekje hebt op de Plataan, waar je je draai hebt gevonden. Maar, het is voor een goed doel en de week is dit keer een dagje korter: ik heb namelijk vrijdag “vrij” genomen aangezien Tim donderdag jarig is. En dan wil ik graag thuis zijn! 

 


Maandag 6 september 2021

Aangezien ik me sinds vrijdag nog altijd goed voel, begin ik eigenlijk voor ’t eerst energiek en fit aan deze nieuwe week. Gek genoeg precies de week dat ik extra “in de gaten gehouden” word. Begin van de middag word ik door mijn moeder weer gebracht in Hilversum. Ik haal nog even mijn sleutel op van mijn kamertje van de Plataan om daar nog wat spullen vandaan te halen. Verder meld ik mij op de Schakel waar ik wel even moet wennen. Verder heb ik vandaag weer een longfunctietest en fitness op het programma staan en vanavond moet ik net als de rest van de afdeling dineren op de afdeling zelf in plaats van in het restaurant. Gelukkig komt na het eten mijn (op dat moment enige) groepsgenootje van de Plataan ook naar de Schakel om te logeren. Dit is dan ook wel een unieke situatie, want de bezetting is zo laag op de Plataan waardoor wij op deze dagen de enige 2 patiënten zijn daar. En om dan één persoon daar te laten verblijven is een beetje gek. Dus de avond eindigt gezellig met een spelletje, kopjes thee en bijkletsen. En aangezien wij beiden overduidelijk de jongsten zijn van deze afdeling, voelen we ons ook wel een beetje de “boefjes”. We lopen nog over de gangen terwijl de andere patiënten al slapen, kletsen nog op één van de kamers… we kunnen er wel om lachen, in wat voor situatie we nu zitten.

 


Dinsdag 7 september 2021

Vandaag heb ik een hele rustige dag, het is prachtig weer en ik voel me goed. Kortom, ik besluit er lekker van te gaan genieten. Ik heb ontspanningstherapie (creatieve therapie) en ga daar weer aan de slag met klei. Verder heb ik zo ongeveer de hele middag vrij tot het 16.15 uur. Met de lunch krijg ik het voor elkaar dat ik met mijn groepsgenoot onze maaltijd mét kroket lekker buiten op kan eten. Ook de rest van de middag vertoef ik lekker buiten, speel ik de Sims 4 en schrijf ik een stukje van een blog. Aan het einde van de middag gaan we sporten in de zaal en ja hoor, we gaan tennissen: mijn sport van de laatste jaren! Ik zal eerlijk zeggen dat ik al zo’n 2 jaar geen bal meer geslagen heb, maar ik word direct helemaal blij dat ik weer even mag proeven van deze sport. Helaas wordt mijn enthousiasme al na 5 minuten een beetje teveel: ik verstap me en ik klap door mijn enkel heen. Het voelt een beetje als vorig jaar, waarin ik mijn enkelband scheurde dus ik krijg wel even een déjà vu. Gelukkig kan ik er na goed koelen vrij vlot wel weer op staan, dus het lijkt mee te vallen. De rest van de sportles kijk ik enigszins gefrustreerd toe. Ik zit nog vol enthousiasme en dat kan er nu niet uit. Ik zie het maar als iets heel positiefs, want hoe fijn is het om weer zo’n stuiterbal te worden van een sport?! ’s Avonds mogen we wel in het restaurant eten en spelen we ook nu ’s avonds weer een spelletje. Met hier en daar een verbaasde blik van de verpleging als we om 21.00 u nog in de woonkamer zitten, horen we ook “dat gebeurt hier normaal niet”.

 


Woensdag 8 september 2021

Vandaag is een dag waarop ik wel een beetje gespannen ben: een medicatieloze dag. Sinds gisteravond heb ik geen puffers meer genomen en vandaag staan er meerdere longfunctietesten op de planning. Het doel? Kijken wat er gebeurt en of er nu wél wat zichtbaar gaat worden op deze longfuncties. Aangezien ik me nu al een paar dagen behoorlijk goed voel, geeft dit nogal een dubbel gevoel. Ik verwacht namelijk dat ik de dag nu ook wel goed door zal komen, maar aan de andere kant brengt dit allerlei vragen in mijn hoofd. Wat als ze zo weer niet kunnen “vangen” wat ze willen? Heb ik dan geen astma? Wat zou dat betekenen? Mijn behoefte aan duidelijkheid speelt op deze dag nog meer dan ooit. Als aan het einde van de dag blijkt dat ik me de hele dag goed heb gevoeld én de longfuncties allemaal goed waren, merk ik dat ik een wirwar aan vragen in mijn hoofd heb. Blijkbaar gaat het dus goed en dat is súper fijn. Als dit betekent dat ik met (veel) minder medicatie kan: TOP! Maar anderzijds ontstaat er dan weer een situatie waarin niet duidelijk is wat er nou gebeurt, wat er wel of niet speelt en vooral: wat daar het beste voor kan worden gedaan.

 

Ik heb inmiddels door meerdere gesprekken geleerd dat ik die duidelijkheid graag wil om mezelf serieus te kunnen nemen. Als het dus niet duidelijk is, voelt het als een déjà vu naar zo’n 1-1,5 jaar geleden waarin ik in hetzelfde schuitje zat met de longarts. Er kon toen (al) niet echt een vinger worden gelegd op wat er gaande was en dat maakte dat ik voor mezelf invulde dat het dan wel niks zou zijn. Dat ik me niet moest aanstellen, want er werd tenslotte geen duidelijke oorzaak gevonden: dan is er toch ook niks? Het speelt voor mij dus al enige tijd een grote rol in de manier van omgaan met de klachten, het serieus luisteren naar mijn lichaam en ook hoe het voelt om mijn grenzen aan te durven geven aan anderen. Tijdens de revalidatie heb ik gelukkig wel mogen ervaren dat er ook andere manieren zijn om grip te hebben, juist door goed te luisteren naar je lichaam. Dat het serieus nemen van je lichaamssignalen juist maakt dat je meer grip krijgt, omdat je daardoor kunt ervaren dat je minder achteruit gaat of zelfs vooruit gaat. Morgen spreek ik de longarts en daar zal ik dan ook met een hoofd vol vragen heen gaan.

 


Donderdag 9 september 2021

HIEP HIEP! Vandaag is Tim jarig en ik kan dan ook niet wachten tot ik naar huis ga. Ik heb een druk ochtend programma, waarna ik opgehaald wordt om naar huis te gaan voor een lang weekend. Een gesprek met maatschappelijk werk, een wandeling met de fysio en daarna de longarts. Ik merk dat ik gespannen het gesprek in ga en in het gesprek blijkt dat er net zoveel vraagtekens in mijn hoofd zitten als bij de longarts. We besluiten medicatie verder af te bouwen, wat natuurlijk goed nieuws is. Verder sla ik in dit gesprek blijkbaar een beetje dicht en daardoor stap ik niet echt met een fijn gevoel de deur uit. Zonder dat ik een kwaad woord wil geven over iets of iemand, blijft de communicatie een dingetje en dat is in zo’n afrondende fase van de revalidatie VOL met vragen niet ideaal. Ik stap met tranen over mijn wangen bij mijn moeder in de auto, want ik moet duidelijk even ontladen. We gaan eerst nog even gezellig samen lunchen in het zonnetje, waarna ik thuis bij de jarige job aan kom. Daar ga ik vanavond ook lekker mee uit eten. Er staat een druk, maar ook erg gezellig weekend op de planning en daar ga ik na deze gekke, intense week even goed van genieten!


Jeetje, met nog maar één week te gaan, speelt er van alles in mijn hoofd. Onrust om de “puzzel”, de gekke week op de andere afdeling, een gezellig verjaardagsweekend, het bijna afscheid moeten gaan nemen van mijn lieve mede strijders van de revalidatie… het is best een beetje veel, het afronden van dit traject volgende week. Maar ik ga er ook de laatste week weer iets moois van maken! 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *