cover long
Astma,  Madelon Sophie

Longrevalidatie Merem #8 | Week 7

Het is alweer tijd voor een nieuw weekverslag, week 7 dit keer. Ik loop met het schrijven hiervan een beetje achter, want op dit moment heb ik al week 9 van de revalidatie achter de rug. Toch is het fijn om het zo nu en dan even bij te werken, om terug te kunnen lezen wat ik allemaal heb “beleefd”. 


Maandag 23 augustus 2021

Wanneer ik mij ’s middags weer meld in Hilversum heb ik verder een rustig programma. Ik spreek de longarts weer over de gang van zaken en ik ga een uurtje fitnessen. Verder een rustig dagje dus, die er zo weer op zit. Mijn longen rommelen wel weer wat, dus die rust kan ik wel gebruiken.


Dinsdag 24 augustus 2021

Omdat ik vanochtend even tussendoor moet bloed prikken, gaat mijn creatieve therapie deze ochtend even niet door. Hierdoor kon ik de ochtend verder rustig aan doen en dat is met rommelende longen eigenlijk ook wel even fijn. Met lood in mijn schoenen ga ik ’s middags naar de cursus communicatie, wat gaat over communicatie met artsen. Ik ben nog steeds niet echt vooruit te branden, dus ik ben eerlijk gezegd blij als ik het voorbij is. Waarom ik toch ben gegaan en me niet heb afgemeld is dan natuurlijk de vraag, maar dat blijk ik toch opnieuw lastig te vinden. Ik meld mij ’s middags even op de behandelkamer waar ik super lief opgevangen word door een verpleegkundige en (waarnemend) longarts. Prednison lijkt nog niet nodig, maar ik moet het weer even in de gaten houden & morgenochtend mij weer melden. Als laatste activiteit van de dag ga ik sporten in de zaal waar we niet echt wat spectaculairs doen. Mijn groepsleden en ik moeten allemaal een beetje rustig aan doen en dan wordt zo’n speelkwartiertje toch wat minder leuk.


Woensdag 25 augustus 2021

Na de fitness komt er helaas een migraine aanval op, maar gelukkig slaat de medicatie goed aan. Tijdens mijn bezoekje aan de fysiotherapeut besluiten we vandaag een rustgevende oefening te doen: de wokkel. Dit is een manier om op een comfortabele manier een rustig ademritme terug te zoeken. ’s Middags heb ik de laatste sessie psychomotorische therapie. We hebben het over wat ik in een gesprek aan het begin noemde als doel en wat ik tot nu toe zelf had geleerd van deze therapie. Grappig genoeg bleek ik daarmee de spijker op de kop te slaan en een hoop stappen te hebben gemaakt richting dit doel.

 

We eindigen met misschien wel de meest gebruikte oefening van PMT: ik zit op een stoel en de therapeut begint met het aanreiken van allerlei attributen die moet beethouden en van de grond af moet houden. Ik wist direct dat het hier zou gaan over het aangeven van je grens, niet teveel “hooi op je vork nemen”. Maar ondanks dat ik de opdracht dus al direct door had, bleek de uitvoering toch een stuk lastiger. Ik merk dat ik mijn eigen grens aangeven toch wel heel lastig vind, want ergens heb ik ook een soort drang om te zien hoever ik kan komen. Dat het steeds een beetje minder comfortabel wordt met een pion op mijn hoofd, hoepels om mijn armen en een skateboard op schoot doet er blijkbaar niet zo toe. Als ik dan eindelijk besluit te zeggen dat het genoeg is geef ik aan dat het “eigenlijk wel genoeg is”. Ik geef met die “eigenlijk” weer ruimte aan de therapeut die het toch voor elkaar krijgt om er nog wat bij te hangen om mijn armen. Want duidelijk ben ik niet in mijn grenzen aangeven. Vervolgens mag ik alle attributen van me af gooien en dat voelt natuurlijk als een soort bevrijding. We doen het nogmaals, waarbij ik al snel moet aangeven wanneer het niet comfortabel meer is, want waarom zou je meer ballen hoog willen houden dan dat fijn voelt? Dan kom je toch je dag niet fijn door? Ja. Het zijn zulke goede en fijne lessen, zo logisch maar toch blijkbaar erg lastig. Kortom, ik ben heel blij dat ik deze therapievorm heb gekregen want ik heb er een hoop aan gehad!

 


Donderdag 26 augustus 2021

Ik kan vandaag rustig opstarten wat fijn is want het gaat wat moeizaam. Ik begin de dag met een eerste afspraak bij de arbeidsconsulent. Het is fijn om even te kunnen sparren wat de mogelijkheden zijn in mijn situatie en welke scenario’s er kunnen zijn vanuit het UWV. Een echt antwoord kan ik natuurlijk nog niet krijgen op al mijn vragen, maar het is al fijn om het er even goed over te kunnen hebben. Gelijk hierna ga ik naar mijn afspraak bij de psycholoog, wat een pittig en confronterend gesprek is. Maar wel goed, want het trekt een lade open waarvan ik wist dat ik deze vooralsnog veel dicht had gehouden. Ook merk ik tijdens dit gesprek dat ik tegen een cognitief stukje aanbots: ik merk dat ik minder goed ben in de kern uit een verhaal halen, een soort samenvatting geven. En dat was nou net iets wat in een opdracht van mij gevraagd werd. Dit is iets wat ik de laatste maanden wel vaker heb gemerkt, vermoedelijk passend bij de covid-nasleep. Ik ga nog even lekker wandelen maar de rest van de dag voel ik me niet lekker, ben ik enorm vermoeid, rommelt er nog steeds migraine. Tijd om even rust te nemen en alles te laten bezinken!

 


Vrijdag 27 augustus 2021

Het is weer – hoog – tijd voor weekend. Tijd om flink bij te slapen en bij te komen, want ik ben niet vooruit te branden. Aangezien ik me de hele nacht niet zo lekker heb gevoeld, meld ik me ’s morgens nog bij de behandelkamer waar ik met antibiotica en (voor de zekerheid) prednison naar huis word gestuurd. Fitness sla ik over en na mijn laatste afspraak ben ik blij als ik weer in de auto naar huis zit. Tijd voor een weekendje bijkomen!

 

Week 7/10 is afgerond, op naar de laatste weekjes. Nu gaat het snel!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *