Burn-out,  Madelon Sophie,  Personal talk

Kies je geluk: hoe hoog leg je de lat?| Personal talk & Burn-out

Als het gaat om school en studie, ken ik meerdere situaties waarin werd afgevraagd of de lat niet te hoog lag. Tijdens mijn middelbare school periode op het Gymnasium bijvoorbeeld, maar hierbij behaalde ik mijn diploma in de voorgeschreven 6 jaar met prima cijfers. Niet slecht dus. Hierop volgde Geneeskunde aan de universiteit: niet zomaar een studie natuurlijk. Hiervoor heb ik eigenlijk dagelijks moeten knokken om deze studie door te komen. Dat deed ik 4,5 jaar lang. Totdat ik in een periode met een burn-out terecht kwam en mij afvroeg waar ik gelukkig van werd. Resultaat: ik koos om een andere studie te gaan volgen. Hierover schreef ik al eerder deze blog. En nu… ruim een half jaar deeltijd Fysiotherapie-student verder, merk ik dat ik heel anders omga met cijfers en prestaties. Want hoe hoog leg je de lat na een studieswitch van universiteit naar HBO-niveau? Je leest het in deze blog!

Theoretisch & praktisch

Waar Geneeskunde met name in het teken stond van heel erg veeltheoretische kennis verwerken, is dit bij Fysiotherapie een stuk meer in balans met praktijk. Zo oefenen we wekelijks vaardigheden op het gebied van communicatie, massage, screening en/of diagnostiek. Het fijne is dat de leerstof hierdoor gelijk toepasbaar wordt en ik het me een stuk beter kan voorstellen waarom ik het een of het ander zou moeten leren. Heel fijn dus en een stuk geschikter voor mij.

Van uni naar HBO

Ik zal om te beginnen even aangeven dat mijn cijfers bij Geneeskunde niet spetterend waren. Een 5,5 halen was echt het doel, hoger was voor mij amper te doen. Kortom, ik was trots als ik met een 5,5 de studiepunten binnen had gehaald. Met dat referentiekader begon ik dan ook aan Fysiotherapie. Oké, ik ging er bij voorbaat wel vanuit dat ik het wat makkelijker zou gaan krijgen en dat bleek in de eerste 2 blokken ook zeker het geval. Met meerdere 8-en, 9-ens en zelfs een 10 scoorde ik voor mijzelf verbazingwekkende cijfers. Trots. Dat gaf me toch een voldoening. Vanaf het derde blok werd het toch wat pittiger en dat maakte dat ik afgelopen week door een voorzichtige onderschatting “maar een 6 scoorde”. Ja. Zo voelde dat. Ik haalde maar een 6 en door alle spanning (het was een vaardighedentoets) kon ik er bijna om huilen. De docent vroeg vervolgens: ben je hier blij mee? Ai. Lastige vraag. Nee, was het eerste dat in mij op kwam. Ik haalde hiervoor toch steeds een 8 of 9? Een 6 voelde daarbij bijna als falen. Totdat ik weer even besefte hoe een 6 voor mij voelde bij Geneeskunde. Dat was euforisch toen, want ik had het gehaald. Ik had weer een vak afgerond. Nu voelde dit in eerste instantie anders en gedurende de dag besefte ik waarom dit was.

Niet tevreden zijn

De lat hoog leggen, dat doe je eigenlijk helemaal zelf. Het is niet de studie of een bepaald vlak, die bepaalt of je een goede prestatie levert. Oké, een toets al dan niet halen geeft natuurlijk wel een indicatie. Maar je bepaalt at-the-end zelf of je ergens trots op of tevreden mee bent. En door zelf die lat te hoog te leggen, merkte ik dat ik opeens niet meer blij werd van zo’n prestatie. Nu moet ik zeggen dat een beetje ambitieus gedrag natuurlijk niet slecht is. Streven naar een -haalbare- goede prestatie is niet verkeerd. Het geeft een gezonde vorm van motivatie met zich mee. Maar balen van een voldoende gaat mij toch net te ver, als ik er met een beetje gezond verzond naar kijk. Kortom: een fijne levensles om op z’n tijd eens aan te denken!

Herken jij deze situatie voor jezelf? Ik ben benieuwd! Ik weet nu ik hiervan bewust ben in ieder geval waar ik voor mezelf op moet letten en dat is dan ook de rode draad die ik aan jou wil meegeven.
Liefs ❤︎

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *