Astma,  Madelon Sophie,  Personal talk

Een jaar lang strijden

Vandaag een jaar geleden, was de start van – zeg gerust – een bizar jaar. Dat wist ik een jaar geleden natuurlijk nog niet, maar vandaag wil ik wat woorden over dit jaar kwijt.

 

5 december 2020

Het eerste waar je aan denkt als je deze datum ziet, is waarschijnlijk het jaarlijkse sinterklaasfeest. Als ik denk aan deze datum, voel ik vandaag even wat anders. Woorden als: verdriet, onduidelijkheid, geleefd worden, willen leven & pijn staan aan de ene kant van dat gevoel. Aan de andere kant denk ik ook aan: strijdlust, blijven dromen en hopen, steun krijgen, vallen en opstaan, lotgenoten, stapjes vooruit komen en mijn ijzersterke motivatie. En dit zijn slechts een paar woorden die mijn afgelopen jaar omschrijven. Beginnend bij mijn eerste covid-infectie, beginnend op 5 december, getest op 6 december en vastgesteld op 7 december 2020. Over alle medische gebeurtenissen van het afgelopen jaar ga ik het niet hebben nu. Ook niet over de revalidatie, want daar heb ik al veel woorden over gepubliceerd. Ik wil het even hebben over het verwerken van dit jaar. Want dat is eigenlijk pas net begonnen.


Strijdlust & in een gat vallen

Ik ben al best een tijdje op zoek naar de juiste woorden, maar ik denk dat ik het juist omschrijf als ik zeg dat ik in het afgelopen jaar best veel afscheid heb moeten nemen van stukjes Madelon. En dat is iets wat de afgelopen weken eigenlijk pas aan het verwerken ben. Tot en met de revalidatie (afgerond half september) heb ik ondanks de ontelbare ups & downs heel erg veel strijdlust in mij gehad. En dat heb ik eigenlijk nog steeds. Maar tot en met de revalidatie was mijn strijdlust vooral praktisch ingesteld: hoe kom ik uit dit diepe dal? Wat heb ik daarvoor nodig en wat kan ik daarvoor doen? Het is mijn modus geweest om mijzelf door al deze uitdagingen heen te slaan en ik ben ongelofelijk blij dat ik me zo heb mogen voelen. Dat ik keer op keer mijn koppie weer omhoog kreeg, na de zoveelste tegenslag. Dat ik (vrijwel) iedere dag weer op stond met de intentie om er weer het beste van te maken. Want hoe dan ook: ik wilde vooruit komen en daar ging ik hard voor werken. Hierdoor ben ik vandaag de dag, op het punt gekomen waar ik nu mag staan. En daar ben ik ongelofelijk trots op. Maar ná die revalidatie heb ik ervaren dat je dan in een gigantisch gat kan vallen. Op sommige dingen word je wel voorbereid, maar toch was dit voor mij wel een soort verrassing.


Met dat “gat” bedoel ik dat ik tegen een heleboel zaken aan ben gaan lopen in mijn hoofd:

  • Wat is mijn toekomstperspectief?
  • Wanneer kan ik mijn studie Fysiotherapie weer oppakken en afronden? Terwijl mijn studiegenoten inmiddels allemaal zijn afgestudeerd.
  • Wanneer ga/kan/moet ik weer werken?
  • Wat gaat het UWV/de ziektewet voor mij betekenen, dan wel bepalen?
  • Hoe pak ik mijn dagen thuis aan? Hoe werkt dit eigenlijk ook alweer?
  • Kan ik nu wel weer afspreken/op pad gaan met vriendinnen?
  • Ga ik me weer zeker voelen over mijzelf en mijn lichaam?
  • Wanneer kan ik weer meer de spontane ‘ik’ zijn die ik al lang mis?
  • Hoe zorg ik voor voldoening in mijn dag?
  • Hoe zorgen we ervoor dat ik medisch gezien zo stabiel mogelijk blijf?
  • Hoe kan ik mijzelf nog fitter krijgen en vooruit blijven gaan?
  • Kan ik weer voor mijzelf zorgen, zonder de angst en frustratie om afhankelijk te zijn?
  • Kan ik weer (volledig) voor onze hond zorgen?
  • Wanneer kan ik een dag “buiten de lijntjes” kleuren zonder dat het me dagen herstel kost?
  • Word ik weer de vriendin voor mijn partner die ik graag wil zijn?
  • Wat vinden anderen van mijn situatie en nemen ze die serieus?
  • Eigenlijk alles wat neerkomt op: wanneer wordt mijn leven weer normaal?

Verdiet & afscheid nemen 

Natuurlijk hebben veel van deze vragen ook al eerder in mijn hoofd gespeeld. Maar die praktische mindset zorgde ervoor dat ik het dan ook praktisch oploste. En soms was dat simpelweg door het even in een laatje te stoppen en het maar even te laten, zeker als er toch nog geen antwoord op was. Maar de laatste weken ben ik gaan voelen. Hoeveel van mezelf heb moeten inleveren, iedere keer dat ik mij voor de zoveelste keer meldde op de huisartsenpost/spoedeisendehulp/artsen afspraak afgelopen jaar. Iedere extra klacht die erbij kwam en weer uitgezocht werd. Iedere keer dat ik niet meer voor mijzelf een avondmaaltijd kon koken. Iedere keer dat ik amper de trap nog op kon lopen of met moeite kon douchen. Iedere keer dat ik de hond niet kon uitlaten of halverwege een rondje me afvroeg hoe ik nog thuis kwam. Iedere keer dat ik afspraken heb afgezegd omdat ik het lichamelijk niet aan kon. Iedere keer dat er na een paar stapjes vooruit, weer stapjes achteruit kwamen. Iedere keer dat ik iets wel wilde doen, maar het op voorhand al niet meer deed omdat het niet haalbaar was. Iedere keer dat ik meer thuis bleef, omdat dat een steeds veiligere keuze werd voor mijzelf. Iedere keer dat ik mij een beetje eenzamer begon te voelen, terwijl de wereld van ieder ander door ging. Iedere keer dat ik hulp nodig had en moest vragen van een ander. Iedere keer dat ik iets probeerde maar het niet ging en ik de gevolgen moest incasseren. Iedere keer dat ik mezelf een beetje kwijt raakte, omdat overleven op dat moment mijn belangrijkste missie was.

 

Vooruit kijken

Ik kan nog heel lang doorgaan, maar ik denk dat dit wel aangeeft hoeveel je inlevert als je door welke situatie dan ook wordt beperkt in je doen en laten. Je verliest stukjes van jezelf, die je dolgraag weer terug wilt. Gelukkig heb ik er al deze tijd in geloofd dat ik deze stukjes wel weer mag terugvinden, maar sommige dingen kosten (uitdagende) stapjes uit mijn comfort zone en (veel) tijd. Een terugblik werpen op dit jaar en het beseffen dat ik die stukjes Madelon kwijt bent geraakt in de overlevingsstand, is simpelweg hard. Het is pijnlijk, verdrietig en confronterend dus de tranen vloeien rijkelijk wanneer ik hierbij stil sta. Maar hier steeds een beetje meer ruimte en aandacht voor geven is denk ik ook het begin van nóg meer stappen vooruit. En gelukkig heb ik ondanks alles nooit het vermogen verloren om te genieten van kleine dingen. Sterker nog, ik ben er hierdoor heel goed in geworden en die kwaliteit neem je mij niet meer af!

Dankbaar

Tot slot sluit ik deze blog af met de woorden: ik ben dankbaar dat ik heb mogen voelen en ervaren hoe sterk ik ben. Hoeveel ik kan doorstaan, hoeveel strijdlust en kracht ik heb. Hoeveel veerkracht en doorzettingsvermogen ik heb. Hoeveel ik heb mogen leren over wat er nou echt belangrijk is in het leven. Dat er na moeilijke, zware periodes ook weer betere tijden mogen komen. En dat kiezen voor jezelf, op welk vlak dan ook, het beste is wat je kunt doen. En dat je die keuzes echt jezelf mag (nee: moet!) gunnen. 

 

 

STRONG. 

I am STRONG because I’ve been weak

Because if there’s no struggle, there’s no strength

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.