Madelon Sophie,  Personal talk

Personal talk | Migraine part #3

Zou er dan eindelijk licht aan het einde van de tunnel zijn? Een teken van vooruitgang? Wie weet. De positieve hoop ben ik nooit echt verloren in alle afgelopen maanden, maar soms is een bevestiging dat het ook soms wél even wat beter kan gaan best fijn. Een nieuwe update lees je in deze blog! 

Bloeddrukverlager

In de vorige blog die ik schreef over de migraine vertelde ik al over de medicatie die ik gebruik(te) voor de migraine. Medicatie ter voorkoming van de aanvallen, naast de aanvalsmedicatie (triptanen). De afgelopen 2,5 maand slikte ik candesartan (bloeddrukverlager), in opbouwende dosering. Dit leek vrij goed te gaan met bijwerkingen. Na die 2,5 maand bereikte ik vorige week het moment waar het allemaal om ging: het voorkómen van de migraine aanvallen. Na 6 maanden élke week een aanval te hebben gehad, vond zowaar de eerste week ZONDER plaats. Fantastisch natuurlijk, ware het niet dat ik me al weken-maanden fysiek erg slecht voelde. In die weken werd keer op keer een andere oorzaak voor die belemmerende fysieke klachten onderzocht, bekeken maar ook grotendeels uitgesloten. 

Trial and Error

Toen ik voor de zoveelste keer met de “vage” fysieke klachten naar de huisarts ging, besloot ik te vragen of de medicatie candesartan hier eventueel een bijdrage aan heeft kunnen leveren. Daarom besloot ik samen met de huisarts als test (al dan niet tijdelijk) te stoppen met de medicatie. Enerzijds was ik hier niet blij mee, want ja: het werkte eindelijk! Toch was het me niet waard, als zou blijken dat ik me al die weken zo slecht heb gevoel dóór dat middel. Een waardevolle test dus. Binnen 3 dagen kwam de eerste migraine-aanval al om de hoek, geen flinke ook. Inmiddels ben ik één week verder en lijkt er weer een migraine aanval aan te komen. Voelt alsof ik weer terug bij af ben, als ik dit zo vertel. Toch is dat niet zo.

Euforische dag

Gisteren. Oké, de dag begon niet super en niet zonder klachten. Maar vanaf de middag voelde ik me voor het éérst sinds maanden (ik denk sinds begin augustus) weer een beetje mezelf. Gewoon weer een beetje mens. Zo merkte ik tijdens een wandeling dat ik stevig kon doorwandelen, wat me al die tijd niet lukte. Ik merkte dat ik niet extreem kortademigheid werd, dat ik niet wiebel op mijn benen stond. Het ging zelfs zo ver, dat ik uitsprak dat ik met dat gevoel bíjna wel weer de tennisbaan op durfde (waar ik sinds augustus niet meer ben geweest). En ja, vandaag is dat weer helemaal anders… maar het feit dat ik me ein-de-lijk weer eens zo heb kunnen voelen geeft hoop, positieve gedachten en motivatie.

Een update met een positieve boodschap: ook al zijn er nog zóveel slechte dagen, er komt vanzelf weer een goede. En ja, dan mag je best een vreugdedansje doen om dat te vieren (guilty). Uiteraard is dit nog niet de oplossing, maar het is wel kennis die waardevol is in dit hele proces.

SOCIALS | FB | INSTA | PINTEREST | BLOGLOVIN’ | YOUTUBE

VERDER LEZEN:
> Lees hier alle updates binnen “Personal talk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *