persoonlijk blog burnout
Madelon Sophie,  Personal talk

Goodbye 2018

Wauw, wat een jaar is er weer (bijna) voorbij. Het gevoel dat opkomt bij een terugblik op 2018 is behoorlijk anders dan het jaar ervoor. Waar 2017 in het teken stond van teleurstellingen, tegenslagen en vooral veel negativiteit, staat 2018 in het teken van positieve veranderingen. Hoe en wat dat is? Dat vertel ik je precies in deze afscheidsbrief aan 2018.

Lief tweeduizend-achttien, 

Wat heb je mij een hoop veranderingen gegeven. Oké, 2017 gaf me dat ook… maar dat was veelal niet heel positief. Heel kort wil ik jullie daar over bijpraten. Want sinds de crash van mijn vorige blog, zijn de blogs daarover verdwenen. In 2017 kreeg ik te maken met een (bijna) burn-out. Heftig, intens en donker was het maanden lang. Het was zwaar en confronterend. Ook werd bekend dat mijn moeder de ziekte MS heeft, wat eigenlijk erg rauw op mijn dak kwam. Daarnaast besloot ik van studie te switchen en kreeg ik het niet voor elkaar om mijn Geneeskunde opleiding na 4.5 jaar af te ronden met het Bachelordiploma. 

Maar… 2018! Wat een bevrijding was het toen jij aanbrak. Een nieuw jaar vol goede hoop op een beter jaar. Een jaar waarbij ik vooral mentaal hoopte verder te herstellen. En YES I DID baby! Als ik eerlijk ben, vind ik dat ik 2018 best wel gerockt heb. Tot april/mei heb ik flink lopen tobben met mijn herstel van de burn-out, maar speelden ook de laatste loodjes voor Geneeskunde én ging ik samenwonen met Tim. Een periode vol verandering, maar ook verbetering. 

Het gevoel dat alles op zijn plek viel, was dan ook halverwege dit jaar. De beslissing om het Geneeskunde-diploma los te laten en te gaan voor mijn eigen gezondheid was misschien wel één van de moeilijkste, maar toch ook zeker beste beslissingen. Risicovol, maar toch zo zeker van mijn zaak. Samenwonen met Tim begon onwennig, maar gaf al heel snel rust. Rust, terwijl je vaker samen bent dan alleen. Ja, soms is dat precies waar je gelukkig van wordt. Nog altijd ben ik blij met deze stap in onze relatie want it makes me so happy! En toen begon ik in september aan een hele nieuwe studie: Fysiotherapie op HBO-niveau. Rete spannend natuurlijk, maar vanaf begin af aan is ook deze keuze de juiste geweest. Ik voel me er op mijn plek, ik haal voldoening uit het studeren en behaal (mega) goede cijfers. Ook ben ik op werk-vlak na een valse start, inmiddels op de plek waar ik me goed voel. 

Was het dan alleen rozegeur en maneschijn?

Nee. Want in 2018 zijn er genoeg dingen gebeurd die me verdrietig hebben gemaakt. Vooral als het gaat om ziekte binnen mijn familie is er dit jaar niet veel bespaard gebleven. Toch sluit ik dit jaar met een positief gevoel af, met de hoop dat in 2019 mijn dierbaren minder geconfronteerd zullen worden met problemen met de gezondheid. Mama, papa, opa, oma…  YOU CAN DO THIS! Ode aan jullie dapperheid en kracht. 

Bedankt aan iedereen die ook dit jaar weer onvoorwaardelijke liefde heeft gegeven aan mij en aan mijn dierbaren. Ik houd van jullie.
Bedankt aan de lezers van deze blog, ik vind het mega tof dat mijn blogs überhaupt gelezen worden door anderen en met trots en emotie heb ik dan ook deze persoonlijke blog geschreven!

Bedankt voor het lezen, liefs!

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *